posted on 22 Oct 2005 01:19 by 9tawan in Cartoon
ท่านที่ทราบก็คงรู้กันแล้วน่ะครับว่า หลังจากการออกอากาศของรายการ "หลุมดำ" ทำให้วงการการ์ตูนในบ้านเราเสียหายมากแค่ไหน
เจตนาของรายการหลุมดำคือ การจะลดปริมาณการ์ตูนที่มีการสื่อถึงสิ่งที่ไม่ควรแก่เด็กลงไป แต่เนื่องมาจากการใช้คำพูด บทสัมภาษณ์ต่าง ๆ ตลอดจนการปั้นน้ำเป็นตัวครั้งแล้วครั้งเล่า รวมทั้งการที่ภาพที่ใช้นั้นไม่เหมาะสมกับบท (อย่างเช่น การใช้การ์ตูนดี ๆ กับบทที่เสีย ๆ หาย ๆ เป็นต้น) อันเนื่องมาจากภาพที่จะใช้สื่อนั่นถูกสั่งห้ามโดยกองกบว.
ผลกระทบที่ตามมา ก็คือ การ์ตูนที่มีกลุ่มเป้าหมายเป็นวัยรุ่น (ผมไม่แน่ใจนิยามความหมายของวัยรุ่น แต่ที่เข้าใจก็คือประมาณ 15-25 ปี) นั้น ในตอนนี้หลาย ๆ เรื่องที่เป็นเรื่องที่คนอื่นติดตาม โดนสั่งเก็บเข้ากรุโดยเข้าใจว่าเป็นการ์ตูนที่ไม่เหมาะกับเด็ก มันก็ต้องไม่เหมาะสิก็มันเป็นการ์ตูนของวัยรุ่นเขาน่ะ เด็กไปอ่านก็ตลกแล้วครับ = ='
จริง ๆ ผมสังเกตรายการนี้มาหลายครั้งแล้ว พบว่า นอกจากไอ้เรื่องผิดกฎหมาย ก็มีเรื่องเด็กนี่แหละที่เล่นกันบ่อย ผมคิดว่าเค้าคิดว่า เด็กไม่ได้มีกำลังมากพอที่จะโวยวายเวลาที่ถูกใครมาใส่ร้ายป้ายสีอย่างนี้ คือ เด็กก็คือเด็กน่ะ ขนาดสิทธิตามกฎหมายยังน้อยกว่าผู้ใหญ่ตั้งครึ่ง ถ้าหากพูดผิดไปไอ้พวกนี้มันไ่ม่มาโวยวายหรอก
ผมไม่ทราบว่าทางรายการจะรับผิดชอบยังไงแล้วคราวนี้ การออกมาขอโทษในคราวนั้นไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ตอนนี้ดีขึ้น ตอนนี้การ์ตูนดี ๆ เริ่มถูกสำนักพิมพ์เรียกคืน ตำรวจก็จับมั่วซั่วไปหมด แต่การ์ตูนที่ติดเรท 18 มีภาพความรุนแรงและำภาพที่อนาจารจริง ๆ ก็ยังพอมีวางขายอยู่ตามปกติ (สำนักพิมพ์ที่นำเข้ามาก็ผิดกฎหมายตั้งแต่ต้น ไม่รู้เค้าจะเดือดร้อนทำไม ผิดยังไงก็คือผิด)
ผมคิดของผมเองว่า หนังสือการ์ตูนวัยรุ่นก็ไม่ต่างอะไรกับหนังสือวัยรุ่นทั่ว ๆ ไป ที่มีเนื้อหาเรื่องเพศบ้าง (แหงล่ะครับ วัยรุ่นก็คือคำที่มันฟังดูดี แต่ความหมายก็ไม่ต่างอะไรกับ "วัยเจริญพัีนธุ์" ถ้าเขาไม่สนใจเรื่องนี้สิแปลก) แต่ถ้ามองลึก ๆ ดูดี่ ๆ เค้าหยอดเนื้อหาประเภทนี้ลงไปเพื่อเป็นการเรียกความสนใจเท่านั้น แต่เนื้อความลึก ๆ หลาย ๆ เรื่องก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับไอ้เรื่องพวกนี้หรอกครับ ลองสังเกตดูดี ๆ
ใจจริงของผู้บริโภคทุกคนตอนนี้ คือ อยากให้มีคณะกรรมการจัดระดับเนื้อหาของสื่อ (หรือง่าย ๆ ก็จัด Rating) ไม่ใช่แค่หนังสือ แต่สื่อทุกอย่าง หนัง ละครทีวี และอื่น ๆ แต่ตอนนี้ยังเป็นแค่ฝันต่อไปเพราะว่าพวกผู้ใหญ่ไม่เข้าใจตรงจุดนี้
สุดท้ายอยากให้เข้าใจบ้างว่า ...
เด็ก ต่างกับ เยาวชน (ไม่ใช่เหมารวมกันตลอด เซ็ง)
เยาวชน ก็มีความคิด
จริง ๆ ถ้าอยากให้สังคมมันดีขึ้น แทนที่คุณจะเอาสีเทาออก ลองเทสีขาวลงไปเพิ่มแทนมั้ยครับ ?
ไอ้รายการกบนอกกะลาน่ะ ดีอยู่แล้ว แต่หลุมดำน่ะ ... ผมว่าอนาคตไม่น่ายืดนะ บอกไว้เลย
edit @ 2005/10/22 01:21:13
posted on 21 May 2005 23:28 by 9tawan in Cartoon
อืม ต่อจากเมื่อวานนะครับ เตือนนิดสำหรับคนที่ยังไม่ได้อ่านสองเรื่องนี้ ถ้ายังอยากอ่านสนุก ๆ ก็อย่าเพิ่งอ่าน Blog ผมครับ (หุหุหุ) เพราะว่าจะ Spoil นิดหน่อยน่ะนะ
ทั้งสองเรื่องนี้ อยู่บนโลกใบเดียวกันครับ ซึ่งเป็นโลกที่ใกล้เคียงกับโลกที่พวกเราอยู่กันนั่นแหละ แต่จะแตกต่างนิดหน่อยคือ โลกนี้มีเวทย์มนต์ครับ และ ดูเหมือนว่าเวทย์มนต์จะเป็นที่ยอมรับ มีหน่วยงานออกมาควบคุมครับ ซึ่งเหล่าพ่อมดแม่มดทั้งหลายจะต้องได้รับใบอนุญาตเพื่อใช้เวทย์มนต์

ยูเมะ เป็น แม่มดสาววัย 17 เธอมีพลังเวทย์ค่อนข้างสูง ความสามารถของเธอคือสามารถเข้าถึงใจจิตของคนและสามารถล่วงรู้ถึงความต้องการของเขาเหล่านั้น เธอเข้ามาในโตเกียวในฐานะแม่มดฝึกหัด ยูเมะเป็นคนที่มีความมั่นใจ เป็นคนกล้า และ มีความมุ่งมั่นที่จะทำให้ทุก ๆ คนมีความสุข
เธอทำได้ดีจนกระทั่งวันนึง เธอได้ทำงานในฐานะผู้ช่วย ได้ทำตามคำขอของหญิงชราคนนึง ซึ่งเธอไม่รู้ว่าเป็นความปราถนาครั้งสุดท้าย เมื่องานนี้สำเร็จไม่นาน หญิงชราก็ได้จากโลกนี้ไปด้วยการจุดไฟเผาบ้านของตัวเอง เป็นเหตุการที่สะเทือนใจยูเมะมากจนเธอกลัวที่จะเข้าถึงจิตใจคน ดังนั้นงานของเธอหลังจากนั้นก็ล้มเหลวมาโดยตลอด แต่ด้วยกำลังใจของคนรอบข้างเธอทำให้เธอฮึดสู้อีกครั้งจนสามารถสอบผ่านเป็นแม่มดอาชีพได้
ส่วน นามิ นั้น ตรงข้ามกับยูเมะโดยสิ้นเชิง พลังเวทย์ของเธอนั้นควบคุมไม่ได้ แถมจะล้มเหลวซะทุกครั้งที่ใช้ เธอเป็นเด็กเก็บกด อยู่ภายใต้หน้ากาก "รอยยิ้ม" เสมอมา นามินั้นขาดความมั่นใจในตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคนที่รักธรรมชาติ และ ชอบถ่ายรูป
ความที่นามิเป็นแม่มดที่ไม่สามารถควบคุมพลังเวทย์มนต์ได้ ทำให้คนรอบข้างดูแคลน ดูถูกเธอ โดยเฉพาะพ่อของเธอเองที่พยายามเคี่ยวเข็ญ เธอมีความทุกข์จากความคาดหวังของคนรอบข้าง เมื่ออยู่กับคนอื่น นามิจะพยายามยิ้มแย้มแจ่มใส ทั้ง ๆ ที่ใจจริงของเธอนั้นไม่ได้อยากพบเจอกับผู้อื่นเลย เธอจึงหลบไปอยู่คนเดียว มองดูทะเลอยู่บ่อย ๆ ซึ่งนั่นเป็นสถานที่ที่ทำให้เธอสงบ
รูปของนามิ อยู่ข้างล่างแล้วล่ะครับ ส่วนยูเมะนี่ต้องขอค้นแฮะ หุหุหุ
ทั้งสองเรื่อง ผมว่า เป็นเรื่องที่สื่ออะไรที่เป็นประโยชน์ต่อคนอ่าน เป็นเรื่องที่มีพื้นฐานจากสิ่งเดียวกัน นั่นคือ ความสามารถพิเศษที่คนส่วนใหญ่ไม่มี คุณอาจจะเอาอะไรไปแทนที่เวทย์มนต์ก็ได้ แต่สุดท้ายผลมันก็จะเหมือนกันครับ คนที่มีอะไรพิเศษมักจะถูกกดดันจากคนที่ไม่มี (ซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่) ให้ดูเหมือนว่าเขาเหล่านั้นเป็นคนที่ดูเลอเลิศ อะไรก็ดีไปหมด และไม่ยุติธรรมต่อคนส่วนใหญ่ที่ไม่มี...
จริง ๆ อยากเขียนยาวกว่านี้ แต่เมื่อกี้เล่นเกมนานไปหน่อยเลยลืมหมดเลยว่าจะเขียนอะไร
ปล. อ่านการ์ตูนญี่ปุ่น จะได้ประโยชน์และสาระมากกว่าดูละครไทยอีกนะครับ สื่อบ้านเราเป็นพวกชอบยัดขี้เลื่อยใส่สมองผู้บริโภคน่ะ แล้วไม่เคยรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยนะ
:D
edit @ 2005/05/22 23:13:46
edit @ 2005/08/11 23:53:51
posted on 21 May 2005 02:34 by 9tawan in Cartoon

วันนี้ ผมซื้อการ์ตูนมา สองเรื่อง ของคนเขียนคนเดียวกัน คือ Yoshizuki Kumichi (เขียนภาพ) ครับ ชื่อเรื่องภาษาไทยคือ "นามิจัง แม่มดเจ้าปัญหา" กับ "ยูเมะจัง แม่มดหัดเสก" ครับ ชื่อก็บอกอยู่แล้วล่ะว่ามันเป็นเรื่องแบบเดียวกัน ส่วน จะเป็นแบบไหนนั้น วันหลังจะมาคุยครับ หุหุหุ
อันนี้เวปส่่วนตัวของเค้าน่ะครับ
http://www.tuchinoko.com
ลองไปดูแล้วกัน
:D
edit @ 2005/08/11 23:55:28