สาระบันเทิงกับนายตาหวาน

เฮ้ ๆ ๆ ผมไม่เคยไปรุกรานเพื่อนบ้านนะ แต่เขามาเล่นผมก็ต้องสนองกันหน่อยละ ฮ่า ๆๆๆ

จากบล๊อกของเปเป้ น่ะครับ หนอย มาเล่นกันได้ เจอกันสักตั้งดีกว่า (ล้อเล่นน่า) รายละเอียดดูที่บล๊อกของคุณเปเป้ได้เลยโลด ฮ่า ๆๆ

เอ้า เริ่มกันเลย
1. คนอาจจะเห็นว่าผมชื่อ "นายตาหวาน" หลาย ๆ คนก็จะเรียกผมว่า "ตาหวาน" หรือ "หวาน" หรือในบางกรณีที่บางคนเห็นผมสะกดในภาษาอังกฤษเป็น "mr_tawan" หรือ "9tawan" ก็จะเรียกผมว่า "ตะวัน" อะไรงี้น่ะครับ ... ชื่อที่ว่ามาทั้งหมด ไม่ใช่ชื่อเล่นจริง ๆ ของผมสักกะชื่อ (ฮา)

ชื่อเล่นจริง ๆ ของผม คือ "หนุ่ม" เป็นชื่อที่คุณแม่ตั้งให้ หลังจากย่าผมพยายามจะให้ผมชื่อว่า "หมาน้อย" ให้ได้ ก็คงกะว่าจะให้คล้องกับชื่อพี่ชายผมที่ชื่อ "ช้าง" (มาจาก "ยำยำช้างน้อย")

2. ชื่อ "ตาหวาน" เนี่ย ผมได้มาตอนขึ้นมัธยมต้น เพื่อนผมมันก็มาถามผมว่าอยากให้เค้าเรียกผมว่าอะไร แต่ผมไม่ได้ยิน กำลังคุยกับคนอื่นอยู่ (เรื่องไร้สาระเกี่ยวกับผักหรือไงเนี่ย) แล้วพอเค้าได้ยินผมพูดว่า "ตาหวาน" ปุ๊บ ... เท่านั้นแหละครับ ก็เริ่มเรียกผมว่าอย่างนั้น แล้วทุกคนในห้องก็เรียกผมว่า "ตาหวาน" ทั้งหมดเลย อย่างนี้เค้าเรียก Outbreak นะเนี่ย ฮ่า ๆๆ

พอขึ้นม.ปลาย เพื่อนตอน ม.ปลายก็บอกว่า มันเีรียกยาก แล้วก็เรียกผมว่า "วุฒิ" ก็มาจากชื่อจริงน่ะแหละครับ

พออยู่มหาลัย ผู้คนก็เริ่มเรียกผมว่า "หนุ่ม" ดังนั้นชื่อ "ตาหวาน" ก็เลยไม่ได้ใช้ ผมก็เลยเอามาใช้บนเนทซะ .... ซะเมื่อไหร่กัน ที่จริงผมใช้ตั้งแต่ม.สามแล้ว บนเนทน่ะ ฮะ ๆๆ ก็ชื่อมันแปลกดี ตอนนั้นมีแต่คนใช้ชื่อภาษาอังกฤษ ก็เลยเอาวะ เอาอันนี้แหละ ขี้เกียจคิด

ส่วนตะวันน่ะ ... ไม่มีที่มา นอกจากว่าผมสะกดผิด ฮ่าๆๆ

3. ทำไมผมถึงมาเล่นเกมได้ ... หลาย ๆ คนก็คงคิดว่า เหมือนกับเด็กคนอื่น ๆ น่ะแหละ คือ ตามเพื่อน ... แต่... ไม่ใช่ (อีกแล้ว) ฮะ ๆๆ เรื่องของเรื่องคือ คุณพ่อผมเคยไปทำงานที่ญี่ปุ่น (ไม่ได้ทำงานเลิศหรูอะไรหรอกครับ ก็ใช้แรงงานนี่ล่ะ) เค้าก็ติดนิสัย ฟังเพลงฝรั่ง เล่นวีดีโอเกมจากที่นั่น ทีนี้พ่อผมเค้าก็ซื้อเครื่อง Famicom มา ... พี่ชายผมกับผมก็ ประมาณว่า เอามาเล่นเป็นของตัวเองซะงั้น ฮ่า ๆๆ

ตอนเด็ก ๆ บ้านผมค่อนข้างจนนะครับที่จริง เกมที่เล่นก็ไม่มีปัญญาซื้อมาเพิ่มหรอก บางทีผมก็ไปเกาะรั้วบ้านคนอื่นดูเค้าเล่นเกม (ฟังดูน่าอายดีเนอะ ?) ...

ปัจจุบันนี้ พ่อผมก็ยังคงเล่น PSP และ GBA อยู่ ส่วน NDS น่ะ ขายต่อพี่ชายผมไปละ อิอิ

4. ผมสนใจดนตรีก็ประมาณ อืม ... ม.2-ม.3 ล่ะมั้ง ตอนนี้พี่ชายผมเอา X-Japan มาฟัง แบบว่าติดเลยล่ะ (แต่เค้าฟังตามกระแสนะ ที่จริง) ผมก็เลยได้ฟังก็เลย เออ อยาเล่น แต่ว่าตอนนั้นไม่รู้หรอกว่าเค้าเล่นกันยังไง

แน่นอนว่า คนที่ฟัง X ส่วนใหญ่ ถ้าอยากเ่ล่นเครื่องดนตรี ก็คงเป็น "กลองชุด" น่ะแหละ แต่ว่าตอนนั้นเนื่องจากว่าโรงเรียนผมแทบจะไม่ส่งเสริมด้านกิจกรรมนันทนาการเอาซะเลย (แถมอัตราการเอนท์ติดก็ต่ำติดพื้น ... ไม่ดีเลยสักอย่าง) ผมก็เลยไม่ได้หัดเล่นหรอก ได้แต่เคาะโต๊ะตบโต๊ะไปเรื่อย

ที่ห้องผมจะมีคนนึงที่เค้าเล่นกีตาร์เป็น แต่กว่าจะรู้ก็ประมาณม.2-ม.3 น่ะแหละ ตอนนั้นคุณอากลับมาจากเมืองนอก แล้วก็ ซื้อกีตาร์ให้พี่ชายผมตัวนึง แต่ผมก็จิ๊กมาเล่นที่รร. ... ครับ ไม่ได้เล่นเอง เอามาให้เพื่อนเล่น (ฮ่า ๆๆ) โคตรขยันบ้าหอบฟางเลยเนอะ :P

เพื่อนผมคนนี้ ก็ อืม เค้าพาไปห้องซ้อม ไปดูว่ามันเล่นกันยังไง ก็ ได้ไปดู อืม สนุึกมาก ๆ อ้อ เค้าให้ไปร้องด้วยล่ะ แถมชมว่าผมเสียงดีซะด้วย (ท่ามกลางเสียงโห่ของเพื่อนฝูง ฮ่า ๆๆ) ถึงตรงนี้ก็พอรู้แล้วว่ากลองมันเล่นยังไง

ส่วนเพลงที่ผมหัดเล่นเป็นเพลงแรก อยู่ในบันทึกการแสดงสดของ The Eagles ครับ ... บอกเลยก็ได้ว่าเป็น "Hell Freezes Over" แต่อย่าเดาเลยว่าเป็นเพลงไหนของ The Eagles เพราะว่ามันผิดหมดครับ เพลงที่ผมหัดเล่นเป็นเพลงของ "Don Henley" ชื่อว่า "The Heart of Matter" เป็นเพลงที่เพราะมากนะครับ แต่ตอนนี้ผมจำไม่ค่อยได้แล้ว อ้อ สำหรับท่านที่ซื้อเป็น CD นะครับ เพลงนี้ไม่มีนะครับ ต้องซื้อเป็น LD, VCD หรือ DVD เท่านั้นครับ

ต่อมา ตอนม.ปลาย ... ก็ย้ายโรงเรียน โรงเรียนนี้สนับสนุนกิจกรรมมาก ๆ เลย ผมก็ได้เข้าชมรมดนตรีด้วยล่ะ (เข้าตอนม. 6) ได้เข้าไปช่วยเค้าทำวง ส่งประกวด Hotwave Music Awards ครั้งที่ 5 ได้เข้ารอบ 30 วงด้วยนะ (แต่วงรุ่นน้อง ซึ่งก็คือวงเดิมน่ะแหละ แต่ตัดตัวคนที่จบไปแล้วไป ได้แข่งครั้งที่ 6 ได้เข้ารอบสิบวงด้วย)

ความลับสุดท้ายก็คือ ถึงคุณจะเห็นว่าผมมีคีย์บอร์ดในห้องนอน แต่บอกก่อนเลยว่าผมยังเล่นไม่เป็น ฮ่า ๆๆ ใครว่าง ๆ มาสอนหน่อยสิ :)

5. เอ้า ข้อสุดท้ายละ เอาอะไรดีล่ะ ? อืม ... ผมเป็นเ_ย์ ... เฮ้ย ไม่ใช่ ๆ (ไม่ได้เป็นนะเฟ้ย) นึกไม่ออกแฮะ เอาอะไรดี ... เอาอันนึ้ละกัน อันนี้ก็ไม่เชิงเป็นความลับนะครับ แต่ว่ามันออกจะแปลกสักนิด คือ ผมเป็นคนที่แบบว่า ชอบคิดว่า ตัวเองไม่ใช่คนดี ผมมักจะพูดติดปากเสมอว่า "ผมเป็นโจร"

คำว่า "โจร" ในที่นี้ มีความหมายอยู่ค่อนข้างมาก ข้อแรกคือผมเป็นพวก "ครูพักลักจำ" คือ พอเห็นใครทำอะไรได้ ผมจะชอบเข้าไปดู ไปสังเกตดูว่าเขาทำอะไรยังไง แล้วก็จะชอบขโมยออกมาลองทำดูเองบ้าง แล้วก็หลาย ๆ ครั้งผมชอบแกะพวกเครื่องใช้ไฟฟ้าต่าง ๆ ทั้งที่เสียแล้ว และยังไม่เสีย ออกมาดูว่ามันออกแบบมายังไง ทำงานยังไง อะไรแบบนี้แหละ

ข้อที่สอง ก็คือ ผมมักคิดเสมอว่า ผมไม่ใช่คนดี ถ้าเทียบกับนิยามที่ผมตั้งเอาไว้ (ส่วนนิยามที่ว่าเขียนว่ายังไงน่ะ ช่างมันเถอะ) แล้วพอแบบว่า เกิดชอบใครขึ้นมา ผมก็มักจะคิดว่า "เราไม่ได้คู่ควรกับเขานะ" "ถ้าเกิดว่าจีบติดขึ้นมาแล้วจะทำัยังไง จะปล่อยให้เขามาทรมาณเพราะเราเป็นต้นเหตุเหรอ" และอื่น ๆ ร้อยแปดพันเก้า สุดท้ายผมก็เลยไม่จีบซะดื้อ ๆ แต่เข้าไปตีสนิทนิดนึง ก็เท่านั้นเอง นี่ละเป็นเหตุผลว่าทำไมผมไม่เคยมีแฟน แต่มีเพื่อนผู้หญิง กับ "น้องสาว" เยอะมาก

ส่วนข้ออื่นผมเอาไว้ก่อน นึกไม่ออก ฮ่า ๆๆ

เหตุผลที่ทำให้ผมเป็นคนที่คิดแบบนี้ ก็คงเป็นเพราะ ตอนช่วงวัยรุ่น ช่วงม.ปลายเนี่ย ผมทำไม่ดีกับหลาย ๆ คนเอาไว้มาก คือ พอมาคิดย้อนหลังไปแล้วผมก็มาคิดว่าไม่น่าทำลงไปเลย แต่ก็นั่นแหละมันผ่านไปแล้วจะแก้ไขมันก็คงไม่ได้สินะ

ปล. แต่เพื่อนผู้หญิงกับน้องสาวของผมเนี่ย ไม่ใช่ว่าเป็นคนที่ผมเคยชอบทุกคนนะครับ กรุณาทำความเข้าใจด้วย ฮ่า ๆ

พอแล้วมั้ง โอย เหนื่อยแฮะ บู่ ...

สำหรับข้อแรกกับข้อสองอาจจะใกล้เคียงกันไปนิดนึง ก็ ขออภัยด้วยนะครับ คิดไม่ออกแล้ว ฮ่าๆๆ

เอาล่ะ สำหรับผู้โชคร้าย ก็คงเป็น ... ใครดีฟะ (มั่นใจว่าไม่เขียนแหง ๆ ฮ่า ๆ)

1. นางฟ้าขนมเอแคลร์ สาวน้อยผู้รักคอสเพลย์เป็นชีวิตจิตใจ
2. เจ้าชายเจ้าสำราญแห่งอนาจักรกระเป๋า
   
3. นินคุง นายเป็นใครกัน ?
4. กระแป๋งแมน ว่าที่อนิเมเตอร์อนาคตไกล
5. ผู้นำเผด็จการแห่งสตูดิโอกู

ทั้งนี้ทั้งนั้น ผมค่อนข้างมั่นใจว่า ในห้าคน ... คงไม่มีคนเขียนต่อแหง ๆ ดังนั้นอย่าตั้งความหวังมากไปนักล่ะ หุหุหุ

ลาล่ะคับ