สาระบันเทิงกับนายตาหวาน

มีเรื่องให้คิดมากนิดหน่อยครับ พอดีว่าวันนี้สอบเจอข้อสอบยากสุด ๆ + นอนไม่พอ + ห้องแอร์และแสงแดด ทำให้ไข้ขึ้น (แต่ก็ยังไม่กลับบ้านนะเรา 555)

จริง ๆ ผมก็คิด ๆ ไว้นานแล้วล่ะนะ อืม รู้สึกเหมือนชีวิตของตัวเองจมอยู่ในกองหน้ากาก พอเจอกับผู้คนผมก็หยิบหน้ากากอันโน่นมาใส่บ้าง อันนี้มาใส่บ้าง ใส่บ่อยมากจนแม้กระทั่งตัวเองยังลืมไปแล้วว่าหน้าตาที่แท้จริงของตัวเองเป็นยังไง แล้วที่เราถอดหน้ากากไปนั้นแท้จริงแล้วยังมีหน้ากากซ่อนอยู่ข้างในหรือเปล่า ...

บางทีเราก็เหมือนกับเสแสร้ง ทำดีกับคนโน้นคนนี้ บางทีก็ทำตัวสันโดด ไม่เข้าใกล้ผู้คน บางครั้งก็เป็นคนใจดีมีเมตตา ช่วยเหลือคนอื่นไม่ว่าตัวเองจะเป็นยังไง บางครั้งก็ใจร้อยปล่อยคนที่อยู่ข้างหน้าให้ตายต่อหน้าต่อตาโดยไม่ช่วยเหลืออะไร

ผมว่า สิ่งนึงที่หายากที่สุดในชีวิตเรา ... ก็คือตัวตนจริง ๆ ของตัวเองนี่ล่ะ บางคนหากันทั่วชีวิตแต่กลับไม่พบสิ่งใด บางคนนั้นแค่เพียงกวาดสายตามองก็กลับพบเจอตัวตนของตัวเองอยู่ข้าง ๆ กายนั่นเอง ... น่าแปลกนะครับ ผมรู้สึกเหมือนกับว่ามันอยู่ใกล้ ๆ นี่เอง แต่กลับหามันไม่เจอ

หน้ากาก เปรียบเหมือน หน้าตาของคนเรา สิ่งที่คนเราใช้ติดต่อสื่อสารกับผู้อื่น เพื่อซ่อนความจรีงของตัวเองเอาไว้ แต่ผมว่าถ้าหากคนเราใช้มันมากเกินไป แม้กระทั่งหน้าที่แท้จริงของตัวเองก็อาจจะหาไม่เจอก็ได้นะ ?

คิดอย่างนั้นมั้ยครับ ?
:D