สาระบันเทิงกับนายตาหวาน

อืม ต่อจากเมื่อวานนะครับ เตือนนิดสำหรับคนที่ยังไม่ได้อ่านสองเรื่องนี้ ถ้ายังอยากอ่านสนุก ๆ ก็อย่าเพิ่งอ่าน Blog ผมครับ (หุหุหุ) เพราะว่าจะ Spoil นิดหน่อยน่ะนะ

ทั้งสองเรื่องนี้ อยู่บนโลกใบเดียวกันครับ ซึ่งเป็นโลกที่ใกล้เคียงกับโลกที่พวกเราอยู่กันนั่นแหละ แต่จะแตกต่างนิดหน่อยคือ โลกนี้มีเวทย์มนต์ครับ และ ดูเหมือนว่าเวทย์มนต์จะเป็นที่ยอมรับ มีหน่วยงานออกมาควบคุมครับ ซึ่งเหล่าพ่อมดแม่มดทั้งหลายจะต้องได้รับใบอนุญาตเพื่อใช้เวทย์มนต์

ยูเมะ เป็น แม่มดสาววัย 17 เธอมีพลังเวทย์ค่อนข้างสูง ความสามารถของเธอคือสามารถเข้าถึงใจจิตของคนและสามารถล่วงรู้ถึงความต้องการของเขาเหล่านั้น เธอเข้ามาในโตเกียวในฐานะแม่มดฝึกหัด ยูเมะเป็นคนที่มีความมั่นใจ เป็นคนกล้า และ มีความมุ่งมั่นที่จะทำให้ทุก ๆ คนมีความสุข

เธอทำได้ดีจนกระทั่งวันนึง เธอได้ทำงานในฐานะผู้ช่วย ได้ทำตามคำขอของหญิงชราคนนึง ซึ่งเธอไม่รู้ว่าเป็นความปราถนาครั้งสุดท้าย เมื่องานนี้สำเร็จไม่นาน หญิงชราก็ได้จากโลกนี้ไปด้วยการจุดไฟเผาบ้านของตัวเอง เป็นเหตุการที่สะเทือนใจยูเมะมากจนเธอกลัวที่จะเข้าถึงจิตใจคน ดังนั้นงานของเธอหลังจากนั้นก็ล้มเหลวมาโดยตลอด แต่ด้วยกำลังใจของคนรอบข้างเธอทำให้เธอฮึดสู้อีกครั้งจนสามารถสอบผ่านเป็นแม่มดอาชีพได้

ส่วน นามิ นั้น ตรงข้ามกับยูเมะโดยสิ้นเชิง พลังเวทย์ของเธอนั้นควบคุมไม่ได้ แถมจะล้มเหลวซะทุกครั้งที่ใช้ เธอเป็นเด็กเก็บกด อยู่ภายใต้หน้ากาก "รอยยิ้ม" เสมอมา นามินั้นขาดความมั่นใจในตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคนที่รักธรรมชาติ และ ชอบถ่ายรูป

ความที่นามิเป็นแม่มดที่ไม่สามารถควบคุมพลังเวทย์มนต์ได้ ทำให้คนรอบข้างดูแคลน ดูถูกเธอ โดยเฉพาะพ่อของเธอเองที่พยายามเคี่ยวเข็ญ เธอมีความทุกข์จากความคาดหวังของคนรอบข้าง เมื่ออยู่กับคนอื่น นามิจะพยายามยิ้มแย้มแจ่มใส ทั้ง ๆ ที่ใจจริงของเธอนั้นไม่ได้อยากพบเจอกับผู้อื่นเลย เธอจึงหลบไปอยู่คนเดียว มองดูทะเลอยู่บ่อย ๆ ซึ่งนั่นเป็นสถานที่ที่ทำให้เธอสงบ

รูปของนามิ อยู่ข้างล่างแล้วล่ะครับ ส่วนยูเมะนี่ต้องขอค้นแฮะ หุหุหุ

ทั้งสองเรื่อง ผมว่า เป็นเรื่องที่สื่ออะไรที่เป็นประโยชน์ต่อคนอ่าน เป็นเรื่องที่มีพื้นฐานจากสิ่งเดียวกัน นั่นคือ ความสามารถพิเศษที่คนส่วนใหญ่ไม่มี คุณอาจจะเอาอะไรไปแทนที่เวทย์มนต์ก็ได้ แต่สุดท้ายผลมันก็จะเหมือนกันครับ คนที่มีอะไรพิเศษมักจะถูกกดดันจากคนที่ไม่มี (ซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่) ให้ดูเหมือนว่าเขาเหล่านั้นเป็นคนที่ดูเลอเลิศ อะไรก็ดีไปหมด และไม่ยุติธรรมต่อคนส่วนใหญ่ที่ไม่มี...

จริง ๆ อยากเขียนยาวกว่านี้ แต่เมื่อกี้เล่นเกมนานไปหน่อยเลยลืมหมดเลยว่าจะเขียนอะไร

ปล. อ่านการ์ตูนญี่ปุ่น จะได้ประโยชน์และสาระมากกว่าดูละครไทยอีกนะครับ สื่อบ้านเราเป็นพวกชอบยัดขี้เลื่อยใส่สมองผู้บริโภคน่ะ แล้วไม่เคยรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยนะ

:D